شعری از آرمان میرزانژاد:  به نام پوچی محض / من مؤمنم به پرخاش / وقتی تمام‌ قبیلهٔ من را خون و‌ تازیانه گرفته است / من مؤمنم به جراحت / در اعلانیه‌های دروغین روزنامه‌های زرد... ادامه متن

شعری از سعید شعبانی: با گیلگمش بگو / تا یک عقاب بیاید / بیاید از گوشت‌های تنم / تنم که استخوان شده است / یا از اسید شدنم / که صدا می‌آید / از استخواندانی که اجدادی است... ادامه متن

دو شعر از محسن توحیدیان: دیده‌ام که بر آب می‌روند / مردگانِ عصرِ دوشنبه از تیرباران / و شن‌زار بر فراز سرهاشان / رگبارِ ماهی و ماسه می‌بارد / پیراهن به پاییز می‌سپارند / و پیشانی به زمستان م... ادامه متن

سه شعر از معصومه داودآبادی: پناه بردم به رنگ سفید / و فراموشت کردم / از کاغذها گذشتم / راه افتادم میان الفبا / و رودخانه‌ای شدم / که می‌توانست شبانه‌روز / خون‌ریزی کند... ادامه متن

شعری از شهباز پویا: بعد نشسته‌ام می‌نویسم / لب‌های یک کولبر نوجوان مثل گیاهی مفراح / با یک اسمِ زیبا زیرِ یخ‌ها / می‌نویسم / در این دنیا زبان آن‌قدر بی‌حساب شده / که مرگ را به جای رنگ رویِ ل... ادامه متن

شعری از آتفه چهارمحالیان: میانِ پلاستیکِ مرگ / تو را از ساعتِ عصرهایت شناختم / اعلامت می‌کردند در فرکانس‌های خبر / و صورتت را خاک می‌پوشاند با هر خط تسلیت / باید چه می‌کردم؟ ادامه متن

شعری از لیلا درخش: دلیل بیاور / تا زیر شبستان مسجد نصیر/ در ازدحام رنگ‌های پیراهنم / آرام بگیرم / دلیل بیاور... ادامه متن

شعری از محمد اصفهانی: خسته‌ام / از هر قداست خونینی، / از هر کابوس بی‌خوابی، / از هر قایق به حکمت سوراخی، / حالِ مرثیه‌خوانی را دارم که... ادامه متن